Płat czołowy – najważniejsze funkcje

płat czołowy

Zapraszam Was na niezwykłą podróż do świata, gdzie granice między wyobraźnią a rzeczywistością zacierają się, odkrywając fascynujące połączenie nauki i ludzkiego ducha. To miejsce, gdzie rodzą się pomysły, tworzą się plany na przyszłość i kształtuje się tożsamość.

Nie jest to odległa kraina, ale coś, co mamy wszyscy – płat czołowy naszego mózgu. To właśnie tutaj, w tym niewielkim, lecz niezwykle potężnym obszarze, tkwi klucz do naszej unikalności. Płat czołowy to nasz wewnętrzny kapitan, który prowadzi nas przez wzburzone fale codzienności, decydując o tym, jak reagujemy na świat i jakie ścieżki wybieramy.

Nie jest to zwykła podróż. To ekspedycja do centrum naszej osobowości, gdzie każdy zakręt i każda bruzda kryją historie naszych decyzji, emocji i kreatywności. Płat czołowy, działając niczym wszechstronny artysta, maluje obrazy naszych myśli, komponuje symfonie naszych uczuć i pisze scenariusze naszych działań.

Czy jesteście gotowi odkryć, jak ten cudowny organ pozwala nam analizować przeszłość, planować przyszłość i cieszyć się teraźniejszością? Czy chcecie wiedzieć, co sprawia, że każdy z nas jest niepowtarzalnym dziełem sztuki? Zapraszam do lektury, która obiecuje nie tylko rozbudzić Waszą ciekawość, ale również zainspirować do głębszego poznania tajników własnego umysłu. Przygotujcie się na niezapomnianą przygodę w głąb płata czołowego, serca naszej indywidualności.

Płat czołowy – Kora przedczołowa

Kora przedczolowa

Kora przedczołowa (PFC – prefrontal cortex) to kluczowy obszar mózgu, który znajduje się w przedniej części płata czołowego. Jest to jeden z najbardziej rozbudowanych obszarów w ludzkim mózgu, który kształtował się w wyniku procesów ewolucyjnych, aby sprostać rosnącym wymaganiom związanym z poznaniem, emocjami i zachowaniem.

Kora przedczołowa – najważniejsze funkcje

Kora przedczołowa (PFC) to obszar mózgu, który odgrywa kluczową rolę w funkcjach wykonawczych. Funkcje wykonawcze to zbiór procesów umysłowych, które są niezbędne do planowania, organizacji, inicjowania, monitorowania i regulowania zachowań celowych. Oto niektóre z głównych funkcji wykonawczych związanych z korą przedczołową:

Planowanie i organizacja

Planowanie i organizacja są kluczowymi funkcjami wykonawczymi, które umożliwiają nam wyznaczanie celów, tworzenie planów oraz zarządzanie zadaniami, które mają zostać wykonane. Kora czołowa odgrywa istotną rolę w tych procesach, a jej różne obszary są zaangażowane w różne etapy planowania i organizacji.

Oto niektóre aspekty planowania i organizacji, których kora czołowa jest odpowiedzialna za wspieranie:

Wyznaczanie celów: Kora czołowa pomaga w określaniu i wyznaczaniu celów, które mają zostać osiągnięte. Wymaga to analizowania sytuacji, oceny dostępnych zasobów oraz ustalania priorytetów.

Tworzenie planów: Po wyznaczeniu celów, kora czołowa jest zaangażowana w proces generowania planów, które będą prowadzić do ich osiągnięcia. Ten etap wymaga twórczego myślenia oraz przewidywania możliwych wyników i przeszkód.

Organizacja zadań: Kora czołowa pomaga w organizacji zadań, które mają zostać wykonane w celu osiągnięcia wyznaczonych celów. Obejmuje to przypisywanie zadań do określonych jednostek czasu, ustalanie kolejności działań oraz delegowanie obowiązków.

Rozkładanie zadań na mniejsze fragmenty: Aby cele były osiągalne, często konieczne jest rozłożenie większych zadań na mniejsze części, kroki, które łatwiej wykonać. Kora przedczołowa umożliwia dekompozycję zadań, co pozwala na lepsze zrozumienie wymagań i potrzebnych zasobów.

Sekwencjonowanie działań: realizacja dużych i długoterminowych celów wymaga odpowiedniej kolejności działań, które są niezbędne do ich osiągnięcia . Kora przedczołowa pozwala na sekwencjonowanie działań, uwzględniając ograniczenia czasowe, zasobowe i związane z zadaniami.

Alokacja zasobów i czasu: Planowanie i organizacja wymagają także odpowiedniego przydzielania zasobów (takich jak uwaga, energia, umiejętności) oraz zarządzania czasem. Kora przedczołowa umożliwia monitorowanie i kontrolowanie tych zasobów, aby zapewnić efektywne wykorzystanie czasu i energii.

Monitorowanie postępów: Kora czołowa jest odpowiedzialna za monitorowanie postępów w realizacji planów i zadań. Oznacza to ocenę osiągnięć, identyfikację problemów oraz modyfikację planów w razie potrzeby.

Kontrola i regulacja: Kora czołowa odgrywa kluczową rolę w kontroli i regulacji procesów poznawczych oraz zachowań związanych z planowaniem i organizacją. Wymaga to wykorzystania pamięci roboczej, kontrolowania impulsów oraz zarządzania emocjami, które mogą wpłynąć na realizację planów.

Adaptacja do zmieniających się warunków: Planowanie i organizacja muszą być elastyczne, aby dostosować się do zmieniających się okoliczności i nowych informacji. Kora przedczołowa pozwala na aktualizowanie planów w oparciu o nowe dane, zmieniające się cele lub pojawiające się przeszkody.

Różne obszary kory czołowej, takie jak obszar przedczołowy, zakręt czołowy dolny czy płat czołowy górny, są zaangażowane w różne etapy planowania i organizacji. Badania neurologiczne oraz neuroobrazowe, takie jak fMRI, wykazały, że aktywność w tych obszarach wzrasta podczas wykonywania zadań związanych z planowaniem i organizacją.

Podsumowując, planowanie i organizacja są kluczowymi funkcjami wykonawczymi związanych z korą przedczołową. Te procesy umysłowe pozwalają na tworzenie, sekwencjonowanie i realizowanie planów działania, które są niezbędne do osiągnięcia określonych celów. Planowanie i organizacja są niezbędne w codziennym życiu, zarówno w sytuacjach prostych, jak i złożonych, umożliwiając efektywne funkcjonowanie i osiąganie zamierzonych wyników.

plat czolowy myslenie

Rozwiązywanie problemów

Rozwiązywanie problemów to kolejna funkcja wykonawcza, która polega na identyfikacji, analizie i przezwyciężaniu przeszkód w celu osiągnięcia określonego celu. Kora czołowa odgrywa istotną rolę w różnych etapach tego procesu, w tym w podejmowaniu decyzji, analizowaniu strategii i ocenie rozwiązań. Poniżej przedstawiam kilka aspektów rozwiązywania problemów, w których bierze udział kora czołowa:

Identyfikacja problemu: Na początek kora czołowa pomaga w identyfikacji istniejącego problemu, który wymaga rozwiązania. Wymaga to analizowania sytuacji, porównywania jej z wcześniejszymi doświadczeniami i rozpoznawania wzorców.

Określenie celu: Kora czołowa uczestniczy w procesie określania celu, który ma zostać osiągnięty poprzez rozwiązanie problemu. Wymaga to jasnego zdefiniowania oczekiwanego stanu, który ma zostać osiągnięty.

Generowanie strategii: Kora czołowa pomaga w generowaniu różnych strategii, które mogą być użyte do rozwiązania problemu. Wymaga to kreatywnego myślenia oraz zdolności do analizowania różnych opcji i wyobrażania sobie ich konsekwencji.

Podejmowanie decyzji: Kora czołowa uczestniczy w procesie podejmowania decyzji, który polega na wyborze najlepszej strategii do rozwiązania problemu. Wymaga to oceny dostępnych opcji, porównywania ich efektywności oraz wyboru najbardziej odpowiedniej strategii.

Implementacja strategii: Kora czołowa jest zaangażowana w proces realizacji wybranej strategii, co obejmuje planowanie, organizowanie i kontrolowanie działań w celu osiągnięcia zamierzonego celu.

Ewaluacja rozwiązania: Na koniec, kora czołowa pomaga w ewaluacji efektywności zastosowanego rozwiązania. Obejmuje to analizę osiągniętych wyników, porównanie ich z oczekiwaniami oraz modyfikację strategii w razie potrzeby.

W różnych etapach rozwiązywania problemów, kora czołowa współpracuje z innymi obszarami mózgu, takimi jak kora ciemieniowa, kora przyśrodkowa oraz kora potyliczna. Badania neuroobrazowe, takie jak fMRI, wykazały, że aktywność w korze czołowej wzrasta podczas wykonywania różnych zadań związanych z rozwiązywaniem problemów, co świadczy o jej kluczowej roli w tym procesie.

Kontrola impulsów i emocji

Kontrola impulsów i emocji to ważne aspekty funkcji wykonawczych mózgu, które mają wpływ na nasze zachowanie, zdolność do samokontroli oraz interakcje społeczne. Kora czołowa odgrywa kluczową rolę w tych procesach, a jej różne obszary są zaangażowane w kontrolowanie impulsów, hamowanie nieodpowiednich zachowań i regulowanie emocji. Poniżej przedstawiam niektóre aspekty kontroli impulsów i emocji, w których uczestniczy kora czołowa:

Hamowanie impulsów: Kora czołowa, zwłaszcza jej obszar przedczołowy, jest zaangażowany w hamowanie impulsów, czyli zdolność do powstrzymania się od podejmowania natychmiastowych reakcji na bodźce zewnętrzne. Hamowanie impulsów pozwala nam na przemyślenie konsekwencji naszych działań oraz podjęcie bardziej rozważnych decyzji.

Kontrola zachowań społecznie nieakceptowanych: Kora czołowa pomaga w hamowaniu zachowań społecznie nieakceptowanych, takich jak agresja, nietaktowność czy naruszanie norm społecznych. Obszar przedczołowy, w szczególności zakręt czołowy dolny, odgrywa istotną rolę w ocenie społecznych konsekwencji naszych działań oraz dostosowywaniu naszego zachowania do sytuacji.

Regulacja emocji: Kora czołowa uczestniczy w procesie regulacji emocji, który pozwala nam na kontrolowanie naszych uczuć i wyrażanie ich w sposób społecznie akceptowalny. Obszar przedczołowy jest szczególnie ważny dla tego procesu, gdyż współpracuje z innymi strukturami mózgu, takimi jak ciało migdałowate, które jest odpowiedzialna za przetwarzanie emocji.

Empatia i rozumienie innych: Kora czołowa, zwłaszcza jej zakręt czołowy dolny, jest zaangażowany w procesy empatii i rozumienia innych osób. Pomaga nam to w interpretacji emocji i intencji innych osób, co z kolei wpływa na nasze zachowanie i interakcje społeczne.

Motywacja: Kora czołowa, zwłaszcza obszar przedczołowy, odgrywa rolę w motywacji, która jest siłą napędową naszych działań. Wspiera nasz proces podejmowania decyzji, mobilizuje zasoby energetyczne oraz pozwala na skierowanie naszych wysiłków na określone cele.

Różne obszary kory czołowej pracują razem z innymi częściami mózgu, takimi jak ciało migdałowate, hipokamp, kora ciemieniowa czy kora przyśrodkowa, aby wspierać kontrolę impulsów i emocji. Badania neuroobrazowe, takie jak fMRI, wykazały, że aktywność w korze czołowej wzrasta podczas wykonywania zadań związanych z kontrolą impulsów i emocji, co potwierdza jej kluczową rolę w tych procesach.

płaty czołowe funkcje wykonawcze

Koncentracja i uwaga

Koncentracja i uwaga to ważne aspekty funkcjonowania mózgu, które pozwalają nam na skupienie się na określonym zadaniu oraz ignorowanie nieistotnych bodźców. Kora czołowa odgrywa kluczową rolę w tych procesach, a jej różne obszary są zaangażowane w utrzymanie uwagi, selekcję informacji i kontrolowanie zasobów poznawczych. Poniżej przedstawiam niektóre aspekty koncentracji i uwagi, w których uczestniczy kora czołowa:

Utrzymanie uwagi: Kora czołowa, szczególnie jej obszar przedczołowy, jest zaangażowany w utrzymanie uwagi skierowanej na konkretne zadanie. Pomaga to w wykonywaniu zadań wymagających długotrwałego skupienia, takich jak nauka, czytanie czy rozwiązywanie problemów.

Selekcja informacji: Kora czołowa uczestniczy w procesie selekcji informacji, który pozwala na skupienie się na istotnych bodźcach i ignorowanie nieistotnych. Obszar przedczołowy odgrywa kluczową rolę w tym procesie, filtrując informacje na podstawie ich znaczenia oraz kontekstu.

Kontrola zasobów poznawczych: Kora czołowa uczestniczy w zarządzaniu zasobami poznawczymi, takimi jak pamięć robocza, uwaga czy kontrola wykonawcza. Obszar przedczołowy jest szczególnie ważny dla tego procesu, gdyż pozwala na dynamiczne przekierowanie zasobów z jednego zadania na inne, w zależności od potrzeb i priorytetów.

Wzmocnienie uwagi: Kora czołowa, zwłaszcza jej obszar przedczołowy, jest zaangażowany w wzmocnienie uwagi w sytuacjach, które wymagają dodatkowego wysiłku, takich jak wykonywanie zadań trudnych, monotonnych lub długotrwałych.

Regulacja rozproszenia: Kora czołowa pomaga w regulacji rozproszenia uwagi, co pozwala na powrót do zadania po wystąpieniu bodźców zakłócających. Obszar przedczołowy odgrywa istotną rolę w tym procesie, oceniając znaczenie zakłócających bodźców i decydując, czy warto na nie zwrócić uwagę czy nie.

Różne obszary kory czołowej współpracują z innymi częściami mózgu, takimi jak kora ciemieniowa, wzgórze czy układ siatkowaty, aby wspierać koncentrację i uwagę. Badania neuroobrazowe, takie jak fMRI, wykazały, że aktywność w korze czołowej wzrasta podczas wykonywania zadań związanych z koncentracją i uwagą, co potwierdza jej kluczową rolę w tych procesach.

Inicjowanie i hamowanie działania

Inicjowanie i hamowanie działania to ważne aspekty funkcji wykonawczych, które pozwalają na rozpoczynanie, kontrolowanie i zatrzymywanie działań w odpowiednich momentach. Te procesy są związane z korą przedczołową i są niezbędne do efektywnego funkcjonowania w codziennym życiu. Oto niektóre aspekty inicjowania i hamowania działań:

Inicjowanie działań: Inicjowanie to zdolność do rozpoczynania działań w celu osiągnięcia określonych celów. Proces inicjowania obejmuje aktywację odpowiednich schematów myślenia i działania oraz mobilizację zasobów, takich jak uwaga, energia i motywacja. Inicjowanie jest kluczowe w sytuacjach, w których konieczne jest podjęcie działań, takich jak rozpoczęcie nauki, podjęcie decyzji lub zareagowanie na nagłe zdarzenie.

Hamowanie działań: Hamowanie to zdolność do powstrzymywania nieodpowiednich lub niepożądanych reakcji, które mogą przeszkodzić w osiągnięciu celów. Proces hamowania obejmuje kontrolowanie impulsów, tłumienie odruchów oraz regulowanie emocji w celu dostosowania się do zmieniających się sytuacji. Hamowanie jest istotne w sytuacjach, które wymagają samokontroli, takich jak powstrzymywanie się od zaspokojenia natychmiastowych potrzeb kosztem długoterminowych celów, czy kontrolowanie emocji w trudnych sytuacjach społecznych.

Równowaga między inicjowaniem a hamowaniem: Właściwe funkcjonowanie w codziennym życiu wymaga równowagi między inicjowaniem a hamowaniem zachowań. Zbyt duża skłonność do inicjowania może prowadzić do impulsywności, natomiast zbyt duża skłonność do hamowania może prowadzić do nieśmiałości, opieszałości lub niezdecydowania. Właściwie funkcje wykonawcze pozwalają na elastyczne dostosowanie inicjowania i hamowania do konkretnej sytuacji, co jest kluczowe dla osiągnięcia celów i radzenia sobie w różnorodnych kontekstach.

Zaburzenia związane z inicjowaniem i hamowaniem: Problemy z inicjowaniem i hamowaniem zachowań są związane z różnymi zaburzeniami neuropsychiatrycznymi, takimi jak ADHD, autyzm, schizofrenia czy zaburzenia afektywne. W niektórych przypadkach mogą występować trudności z inicjowaniem działań, takie jak apatia czy brak motywacji, podczas gdy w innych przypadkach występują problemy z hamowaniem impulsów czy kontrolą emocji. Wiedza na temat mechanizmów inicjowania i hamowania zachowań może pomóc w opracowywaniu skutecznych interwencji terapeutycznych dla osób z zaburzeniami funkcji wykonawczych.

W skrócie, inicjowanie i hamowanie zachowań są kluczowymi aspektami funkcji wykonawczych, które umożliwiają rozpoczynanie, kontrolowanie i zatrzymywanie działań w odpowiednich momentach. Kora przedczołowa odgrywa centralną rolę w zarządzaniu tymi procesami, a właściwa równowaga między inicjowaniem i hamowaniem jest kluczowa dla efektywnego funkcjonowania w codziennym życiu. Problemy z inicjowaniem i hamowaniem zachowań są związane z różnymi zaburzeniami neuropsychiatrycznymi, a zrozumienie tych procesów może prowadzić do opracowania skutecznych interwencji terapeutycznych.

Monitorowanie i kontrola błędów

Monitorowanie i kontrola błędów to istotne funkcje wykonawcze, w które zaangażowana jest kora przedczołowa (PFC). Te procesy pozwalają na ocenę efektywności naszych działań, wykrywanie błędów, a następnie wprowadzanie korekt, które ulepszają nasze zachowanie i pomagają osiągnąć cele. Poniżej przedstawiam szczegółowe informacje na temat tych aspektów:

Monitorowanie działań: PFC odgrywa kluczową rolę w obserwacji naszych działań oraz ocenie ich zgodności z naszymi celami i intencjami. Ten proces pozwala na świadome śledzenie postępów, identyfikację potencjalnych przeszkód oraz wyników naszych działań. Dzięki temu jesteśmy w stanie lepiej ocenić skuteczność naszych strategii oraz dostosować je do potrzeb.

Ocena efektywności: Poza monitorowaniem naszych działań, PFC jest również zaangażowana w ocenę ich efektywności. To oznacza, że oceniamy, czy nasze działania prowadzą nas do osiągnięcia zamierzonych celów. Ta ocena może obejmować analizę czasu, zasobów oraz efektów ubocznych, co pozwala na optymalizację naszych strategii i dążenie do większej efektywności.

Wykrywanie błędów: PFC jest również odpowiedzialna za wykrywanie błędów w naszych działaniach. Dzięki tej funkcji jesteśmy w stanie zauważyć, kiedy nasze działania nie prowadzą do osiągnięcia zamierzonych celów lub kiedy popełniamy błędy. Wykrywanie błędów jest kluczowe dla procesu uczenia się, ponieważ pozwala nam na identyfikację obszarów, które wymagają poprawy, oraz na wprowadzenie zmian, które pozwolą uniknąć tych samych błędów w przyszłości.

Korygowanie zachowań: Na podstawie informacji uzyskanych z monitorowania działań, oceny efektywności i wykrywania błędów, PFC wprowadza korekty w naszym zachowaniu. Te korekty mogą obejmować zmiany w strategiach, podejściach oraz planach działania. W ten sposób jesteśmy w stanie poprawiać nasze działania, co prowadzi do większej efektywności i osiągnięcia celów.

Uczenie się na podstawie błędów: Monitorowanie i kontrola błędów są istotne dla procesu uczenia się. Dzięki tym funkcjom, PFC pozwala nam na wyciąganie wniosków ze swoich doświadczeń oraz na modyfikowanie zachowań w celu uniknięcia powtarzania błędów. Ten proces pozwala na szybszą adaptację do nowych sytuacji, rozwój umiejętności oraz osiągnięcie lepszych wyników.

Rola w samoregulacji: Monitorowanie i kontrola błędów mają również istotne znaczenie dla samoregulacji. Samoregulacja to zdolność do kontrolowania własnych emocji, myśli oraz zachowań w celu osiągnięcia zamierzonych celów. Dzięki procesom monitorowania i kontroli błędów, PFC pozwala na świadome zarządzanie naszymi reakcjami, co prowadzi do lepszego radzenia sobie ze stresem, kontrolowania impulsów oraz podejmowania odpowiednich decyzji.

Podsumowując, monitorowanie i kontrola błędów są kluczowymi funkcjami wykonawczymi, w które zaangażowana jest kora przedczołowa (PFC). Te procesy pozwalają na ocenę efektywności naszych działań, wykrywanie błędów i wprowadzanie korekt, które ulepszają nasze zachowanie. Dzięki tym funkcjom jesteśmy w stanie osiągnąć cele, uczyć się na podstawie doświadczeń oraz lepiej radzić sobie z trudnymi sytuacjami. Monitorowanie i kontrola błędów mają również istotne znaczenie dla samoregulacji, co pozwala na kontrolowanie własnych emocji, myśli i zachowań w celu osiągnięcia zamierzonych celów. W ten sposób PFC odgrywa kluczową rolę w naszej zdolności do adaptacji, rozwoju umiejętności oraz podejmowania odpowiednich decyzji.

zestaw mozg

Elastyczność poznawcza

Elastyczność poznawcza jest kolejną ważna funkcją kory czołowej, która pozwala na dostosowanie się do zmieniających się warunków i sytuacji. Kora przedczołowa (PFC) odgrywa centralną rolę w tym procesie, umożliwiając zmiany strategii, uczenie się na podstawie doświadczeń i błędów oraz adaptację do nowych wyzwań. Oto niektóre aspekty elastyczności poznawczej:

Zmiana strategii i podejścia: Elastyczność poznawcza pozwala na szybkie przełączanie między różnymi strategiami oraz podejściami w celu rozwiązania problemów lub osiągnięcia celów. Dzięki tej funkcji jesteśmy w stanie ocenić skuteczność naszych dotychczasowych działań, a także dostosować się do zmieniających się okoliczności, przyjmując nowe, bardziej efektywne metody.

Uczenie się na podstawie doświadczeń i błędów: Elastyczność poznawcza umożliwia także uczenie się na podstawie własnych doświadczeń, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Kiedy popełniamy błąd lub napotykamy trudności, PFC analizuje te informacje i pomaga nam wyciągnąć wnioski, które pozwalają uniknąć podobnych problemów w przyszłości.

Adaptacja do nowych wyzwań: Dzięki elastyczności poznawczej jesteśmy w stanie szybko dostosować się do nowych sytuacji, zarówno tych oczekiwanych, jak i nieoczekiwanych. PFC pozwala nam na ocenę nowych informacji, analizę dostępnych opcji oraz podjęcie decyzji na podstawie zmieniających się warunków. W ten sposób możemy radzić sobie z nieprzewidzianymi wydarzeniami, a także efektywnie reagować na zmieniające się wymagania w naszym otoczeniu.

Twórczość i innowacyjność: Elastyczność poznawcza jest również związana z twórczością i innowacyjnością. Dzięki zdolności do łączenia różnych informacji, eksperymentowania i próbowania nowych podejść, jesteśmy w stanie generować oryginalne pomysły i rozwiązania. PFC pozwala nam na analizę i syntezę informacji, co jest kluczowe dla procesu twórczego.

Elastyczność emocjonalna: Elastyczność poznawcza wpływa również na naszą zdolność do regulacji emocji. Poprzez dostosowywanie naszej perspektywy, interpretacji sytuacji oraz oczekiwań, jesteśmy w stanie lepiej radzić sobie z trudnościami emocjonalnymi, takimi jak stres, frustracja czy smutek. PFC pomaga nam w identyfikacji i modyfikacji negatywnych przekonań czy wzorców myślenia, co prowadzi do lepszego samopoczucia i zdolności radzenia sobie z emocjami.

Elastyczność poznawcza rozwija się w ciągu całego życia, największe zmiany zachodzącą w okresie dzieciństwa i dorastania. Ważne jest wspieranie rozwoju elastyczności poznawczej poprzez różnorodne doświadczenia, wyzwania i możliwości uczenia się. W miarę jak osiągamy dojrzałość, elastyczność poznawcza może być utrzymana poprzez aktywność umysłową, fizyczną i społeczną, a także poprzez zdrowy styl życia, obejmujący odpowiednią dietę, sen i zarządzanie stresem.

Zaburzenia związane z elastycznością poznawczą

Problemy z elastycznością poznawczą są związane z różnymi zaburzeniami neuropsychiatrycznymi, takimi jak ADHD, autyzm, schizofrenia czy zaburzenia afektywne. Osoby z zaburzeniami elastyczności poznawczej mogą mieć trudności z dostosowywaniem się do zmian, uczeniem się na podstawie błędów, a także z radzeniem sobie z trudnościami emocjonalnymi. Wiedza na temat mechanizmów elastyczności poznawczej może pomóc w opracowywaniu skutecznych interwencji terapeutycznych dla osób z zaburzeniami funkcji wykonawczych.

W skrócie, elastyczność poznawcza jest ważną funkcją wykonawczą, która pozwala na dostosowanie się do zmieniających się warunków i sytuacji, dzięki czemu jesteśmy w stanie zmieniać strategie, uczyć się na podstawie doświadczeń i błędów oraz dostosować się do nowych wyzwań. Kora przedczołowa (PFC) odgrywa centralną rolę w tym procesie, umożliwiając elastyczność poznawczą i emocjonalną. Dobra elastyczność poznawcza prowadzi do lepszego radzenia sobie z trudnościami, twórczości, innowacyjności, a także do większego sukcesu w życiu osobistym i zawodowym.

Pamięć operacyjna (robocza)

Pamięć operacyjna (robocza) pozwala na tymczasowe przechowywanie i manipulowanie informacjami niezbędnymi do realizacji bieżących zadań. Przeanalizujmy poniżej różne aspekty związane z pamięcią roboczą i jej funkcjonowaniem:

Tymczasowe przechowywanie informacji: Pamięć robocza umożliwia przechowywanie informacji przez krótki okres czasu. Ta zdolność jest niezbędna do przetwarzania informacji oraz realizacji zadań, które wymagają utrzymania i manipulowania informacjami. Pamięć robocza różni się od pamięci krótkotrwałej tym, że pozwala na aktywne przetwarzanie informacji, a nie tylko na ich przechowywanie.

Manipulowanie informacjami: Pamięć robocza nie tylko pozwala na przechowywanie informacji, ale także na ich manipulowanie. Dzięki tej funkcji możemy przetwarzać informacje, porównywać je, łączyć ze sobą, a także przekształcać w sposób umożliwiający rozwiązanie problemu czy wykonanie zadania. Manipulowanie informacjami jest kluczowe dla takich procesów, jak rozumowanie, planowanie czy rozwiązywanie problemów.

Aktualizacja informacji: Pamięć robocza pozwala na aktualizację informacji w miarę jak otrzymujemy nowe dane. Ta zdolność jest ważna dla adaptacji do zmieniających się warunków oraz dla utrzymania skuteczności naszych działań. Aktualizacja informacji pozwala nam na dynamiczne dostosowywanie się do sytuacji oraz na podejmowanie decyzji opartych na najbardziej aktualnych danych.

Przypominanie sobie celów i planów: Pamięć robocza jest również odpowiedzialna za przypominanie sobie celów, priorytetów oraz planów, które musimy zrealizować. Ta funkcja jest niezbędna do utrzymania skupienia na zadaniach oraz do zarządzania swoimi działaniami w sposób, który prowadzi do osiągnięcia celów.

Kontrolowanie realizacji zadań: Pamięć robocza pozwala na kontrolowanie naszych działań oraz na monitorowanie postępów w realizacji zadań. Ta funkcja jest ważna dla utrzymania efektywności oraz dla wprowadzania korekt, które mogą być konieczne w celu osiągnięcia zamierzonych rezultatów.

Integracja z innymi funkcjami wykonawczymi: Pamięć robocza jest ściśle powiązana z innymi funkcjami wykonawczymi, takimi jak kontrola impulsów, elastyczność poznawcza czy planowanie. Wspólnie, te funkcje wykonawcze pozwalają na efektywną koordynację naszych działań w celu osiągnięcia zamierzonych celów.

Podsumowując, pamięć robocza jest kluczową funkcją wykonawczą, w której istotną rolę odgrywa kora przedczołowa (PFC). Pamięć robocza pozwala na tymczasowe przechowywanie i manipulowanie informacjami niezbędnymi do realizacji bieżących zadań. Dzięki tej funkcji jesteśmy w stanie aktualizować informacje, przypominać sobie cele i plany, kontrolować realizację zadań oraz integrować te procesy z innymi funkcjami wykonawczymi. Pamięć robocza jest niezbędna do efektywnego funkcjonowania umysłu oraz do osiągnięcia zamierzonych celów w różnorodnych sytuacjach.

Regulacja emocji

Regulacja emocji to proces, w którym kora przedczołowa (PFC) odgrywa istotną rolę. Regulacja emocji pozwala na kontrolowanie i kierowanie naszych reakcji emocjonalnych w sposób zgodny z naszymi celami i planami. Oto różne aspekty związane z regulacją emocji i funkcjonowaniem PFC:

Przetwarzanie emocji: PFC jest zaangażowana w przetwarzanie emocji, co pozwala na identyfikację, rozumienie i interpretację naszych doświadczeń emocjonalnych. Dzięki PFC jesteśmy w stanie odczuwać emocje, rozpoznawać ich źródło oraz zrozumieć, jak wpływają one na nasze myśli, zachowania i decyzje.

Ocena wartości emocji: PFC pozwala na ocenę wartości emocji, co pozwala nam rozróżnić emocje ważne i przydatne od tych, które są niepotrzebne lub szkodliwe. Ta zdolność jest niezbędna do podejmowania decyzji opartych na emocjach, które są zgodne z naszymi celami i wartościami.

Inhibicja emocji: PFC umożliwia kontrolowanie naszych reakcji emocjonalnych poprzez inhibicję, czyli hamowanie niepożądanych emocji. Dzięki tej funkcji możemy unikać impulsywnych reakcji oraz zachowań, które są niezgodne z naszymi celami i planami.

Elastyczność emocjonalna: PFC pozwala na dostosowywanie naszych emocji do zmieniających się sytuacji. Elastyczność emocjonalna jest kluczowa dla adaptacji do nowych warunków, zarządzania stresem oraz radzenia sobie z trudnymi sytuacjami emocjonalnymi.

Wykorzystanie emocji do motywacji: PFC umożliwia również wykorzystanie emocji jako źródła motywacji do dążenia do celów i planów. Poprzez przetwarzanie emocji oraz ocenę ich wartości, PFC może pomóc w kierowaniu naszym zachowaniem w sposób, który prowadzi do osiągnięcia zamierzonych rezultatów.

Integracja emocji z innymi procesami poznawczymi: PFC pozwala na integrację emocji z innymi procesami poznawczymi, takimi jak pamięć, uwaga czy funkcje wykonawcze. Ta integracja pozwala na lepsze zrozumienie i kontrolowanie wpływu emocji na nasze myśli, decyzje i zachowania.

Podsumowując, regulacja emocji to istotny proces, w którym kluczową rolę odgrywa kora przedczołowa (PFC). Regulacja emocji pozwala na kontrolowanie i kierowanie naszych reakcji emocjonalnych w sposób zgodny z naszymi celami i planami. Dzięki temu jesteśmy w stanie przetwarzać emocje, oceniać ich wartość, hamować niepożądane emocje, dostosowywać się do sytuacji emocjonalnych oraz wykorzystywać emocje do motywacji. Regulacja emocji jest niezbędna do efektywnego funkcjonowania w życiu codziennym oraz do osiągnięcia zamierzonych celów w różnorodnych sytuacjach.

Interakcje społeczne

Kora przedczołowa odgrywa kluczową rolę w interakcjach społecznych, takich jak empatia, poczucie winy, i zaufanie, poprzez kilka zasadniczych mechanizmów:

Empatia: Kora przedczołowa jest zaangażowana w rozumienie i wczuwanie się w emocje innych osób. Pozwala to na odczuwanie i zrozumienie stanów emocjonalnych innych, co jest podstawą empatii. Obszar ten pomaga również w ocenie kontekstu społecznego i intencji innych osób, co jest niezbędne do odpowiedniej reakcji empatycznej.

Poczucie winy: Kora przedczołowa uczestniczy w procesowaniu poczucia winy, które jest związane z oceną własnych działań w kontekście norm społecznych i moralnych. Poczucie winy wymaga zdolności do introspekcji, rozumienia konsekwencji własnych działań dla innych osób oraz zdolności do przewidywania reakcji społecznych.

Zaufanie: Zaufanie w relacjach społecznych wymaga oceny wiarygodności i intencji innych osób. Kora przedczołowa pomaga w ocenie ryzyka i korzyści związanych z zaufaniem, a także w przetwarzaniu informacji społecznych, które są kluczowe do budowania i utrzymania zaufania.

płat czołowy interakcje społeczne

Regulacja zachowań społecznych: Kora przedczołowa bierze udział w regulacji zachowań w kontekście społecznym, pomagając w dostosowywaniu zachowań do zmiennych norm społecznych i oczekiwań. To obejmuje hamowanie nieodpowiednich reakcji i zachowań w kontekście społecznym.

Rozumienie i interpretacja sygnałów społecznych: Ta część mózgu jest ważna w interpretacji skomplikowanych sygnałów społecznych, takich jak mowa ciała, wyraz twarzy i intonacja głosu, które są kluczowe dla efektywnej komunikacji i interakcji społecznych.

Ocena konsekwencji społecznych: Kora przedczołowa pomaga w ocenie potencjalnych konsekwencji działania lub braku działania w kontekście społecznym, co jest ważne dla podejmowania odpowiedzialnych decyzji społecznych.

Poczucie tożsamości

Kora czołowa odgrywa istotną rolę w kształtowaniu poczucia tożsamości, czyli wewnętrznego poczucia własnej odrębności jako jednostki, obejmuje to nasze przekonania, wartości, cele, preferencje oraz odczucia dotyczące nas samych. Różne obszary kory czołowej są zaangażowane w różnorodne procesy poznawcze i emocjonalne, które wpływają na to, jak postrzegamy siebie i jak odnosimy się do innych. Oto niektóre z tych procesów:

Samoświadomość: Kora czołowa, zwłaszcza jej obszar przyśrodkowy (medial prefrontal cortex, mPFC), jest zaangażowany w procesy, które pozwalają na świadome i nieświadome przetwarzanie informacji na temat siebie. mPFC jest kluczowy w tworzeniu i aktualizowaniu naszego wewnętrznego obrazu siebie, który wpływa na nasze poczucie tożsamości.

Samoregulacja: Obszar przedczołowy kory czołowej uczestniczy w procesach samoregulacji, które pozwalają na kontrolowanie naszych emocji, myśli i zachowań w celu osiągnięcia określonych celów. Samoregulacja wpływa na nasze poczucie tożsamości, gdyż umożliwia nam kształtowanie i utrzymanie stałego obrazu siebie, nawet w obliczu zmieniających się okoliczności.

Moralność i wartości: Kora czołowa, zwłaszcza jej obszar przyśrodkowy, jest zaangażowany w procesy moralne i wartości, które wpływają na nasze poczucie tożsamości. Obszar ten jest kluczowy w ocenie naszych przekonań, wartości i postaw oraz w ich integracji z naszymi emocjami, co prowadzi do wytworzenia spójnego poczucia tożsamości.

Płat czołowy poczucie tożsamości

Empatia i relacje społeczne: Kora czołowa, w szczególności zakręt czołowy dolny, jest zaangażowany w procesy empatii i rozumienia innych osób. Nasze poczucie tożsamości jest również kształtowane przez nasze relacje z innymi oraz przez to, jak postrzegają nas inni ludzie. Kora czołowa pozwala nam na ocenę i interpretację emocji oraz intencji innych osób, co z kolei wpływa na nasze poczucie własnej wartości i tożsamości.

Planowanie przyszłości: Kora czołowa, zwłaszcza obszar przedczołowy, jest zaangażowany w planowanie przyszłości oraz w wyobrażanie sobie siebie w różnych sytuacjach i kontekstach. To pozwala nam na przewidywanie, jak nasze obecne decyzje i działania mogą wpłynąć na nasze przyszłe życie, co z kolei wpływa na nasze poczucie tożsamości.

Wszystkie te procesy są ściśle powiązane z innymi strukturami mózgu, takimi jak ciało migdałowate, hipokamp czy kora ciemieniowa, które współpracują z korą czołową w kształtowaniu poczucia tożsamości. Badania neuroobrazowe, takie jak fMRI, wykazały, że aktywność w korze czołowej jest związana z różnymi aspektami poczucia tożsamości, co potwierdza jej kluczową rolę w tych procesach.

Trzy duże obszary kory przedczołowej

Grzbietowa-boczna kora przedczołowa (ang. dorsolateral prefrontal cortex, DLPFC) : znajduje się w bocznej części kory przedczołowej, która jest położona na bokach obu półkul mózgowych. DLPFC odgrywa kluczową rolę w funkcjach wykonawczych, takich jak pamięć robocza, planowanie, rozumowanie, podejmowanie decyzji oraz kontrola impulsów. DLPFC jest również zaangażowana w regulację emocji oraz w procesy uwagi.

Kora okołooczodołowa (OFC): znajduje się na spodniej powierzchni kory przedczołowej, tuż nad oczami. OFC odgrywa ważną rolę w procesach podejmowania decyzji, zwłaszcza w kontekście nagród i kar, oraz w ocenie wartości bodźców. OFC jest również zaangażowana w regulację emocji, kontrolę impulsów oraz w procesy społeczne, takie jak empatia czy rozumienie intencji innych osób.

Kora zakrętu obręczy (ACC):  znajduje się w środkowej części kory przedczołowej, między dorsolateralnym a orbitofrontalnym obszarem. ACC jest zaangażowana w różnorodne funkcje, takie jak monitorowanie konfliktów, wykrywanie błędów, kontrola impulsów, regulacja emocji oraz motywacja. ACC odgrywa również rolę w procesach uwagi oraz w modulacji bólu.

Warto zauważyć, że te obszary kory przedczołowej są ściśle powiązane ze sobą oraz z innymi częściami mózgu, co pozwala na skoordynowane i efektywne działanie różnych funkcji poznawczych i emocjonalnych.

Płat czołowy – Kora ruchowa

Kora ruchowa

Kora ruchowa płata czołowego to obszar mózgu odpowiedzialny za koordynację ruchów podlegających naszej woli. Jest ona podzielona na trzy obszary: kora przedruchowa, kora ruchowa pierwotna i ośrodek Broki.

Kora przedruchowa odpowiada za planowanie i programowanie ruchu. To właśnie tutaj neurony koordynują kolejne kroki i aktywują odpowiednie mięśnie przed wykonaniem ruchu.

Kora ruchowa pierwotna natomiast odpowiada za wykonywanie zaplanowanych przez korę przedruchową scenariuszy. Innymi słowy, przekłada plan na akcję poprzez wysyłanie sygnałów do mięśni.

Ośrodek Broki z kolei odpowiada za produkcję mowy. Koordynuje on mięśnie artykulacyjne, umożliwiając nam mówienie i wymawianie słów. Ośrodek Broki bierze także udział w procesie pisania.

Kora ruchowa odgrywa kluczową rolę w różnorodnych aspektach kontroli ruchu, od inicjowania i planowania ruchów po ich regulację i integrację z informacjami sensorycznymi. Poniżej przedstawiamy główne funkcje kory ruchowej:

Generowanie ruchów dowolnych: Kora ruchowa jest bezpośrednio odpowiedzialna za generowanie sygnałów nerwowych, które inicjują ruchy dowolne. Jest to podstawowa funkcja, która umożliwia wykonywanie świadomych ruchów.

Planowanie i koordynacja ruchów: Kora ruchowa współpracuje z innymi obszarami płata czołowego, takimi jak kora przedruchowa i kora ruchowa dodatkowa (SMA), aby planować i organizować ruchy. Kora przedruchowa i SMA uczestniczą w tworzeniu planów ruchowych, sekwencjonowanie ruchów oraz koordynowanie różnych grup mięśni.

Kontrola ruchów dowolnych: Kora ruchowa pierwotna (M1) jest bezpośrednio zaangażowana w inicjowanie ruchów dowolnych poprzez kontrolowanie skurczów mięśni. Neurony w M1 mają projekcje do rdzenia kręgowego, które oddziałują na motoneurony, decydując o aktywacji konkretnych mięśni.

Regulacja siły i precyzji ruchów:  Kora ruchowa kontroluje siłę i precyzję ruchów poprzez modulację aktywności neuronów. Większa aktywność neuronów związana jest z silniejszymi i szybszymi ruchami, podczas gdy mniejsza aktywność neuronów prowadzi do słabszych i wolniejszych ruchów.

plat czolowy kora ruchowa

Sekwencjonowanie ruchów: Udział w sekwencjonowaniu ruchów, czyli w ustalaniu odpowiedniej kolejności ruchów potrzebnych do wykonania złożonego zadania ruchowego.

Adaptacja ruchów: Kora ruchowa pomaga w dostosowywaniu ruchów w odpowiedzi na zmieniające się warunki zewnętrzne, co jest ważne w zachowaniu równowagi i precyzyjnym wykonywaniu zadań motorycznych.

Integracja informacji sensorycznych: Kora ruchowa odbiera informacje sensoryczne z różnych źródeł, takich jak własne ciało (propriocepcja) i zmysły (dotyk, widzenie, słuch). Te informacje są niezbędne do prawidłowego planowania, inicjowania i regulacji ruchów. Kora ruchowa integruje te informacje, aby dostosować ruchy do zmieniających się warunków i potrzeb.

Kontrola postawy i równowagi: Kora ruchowa współpracuje z innymi obszarami mózgu, takimi jak móżdżek, jądra podstawy i rdzeń przedłużony, aby utrzymać postawę ciała i równowagę podczas wykonywania ruchów. Kontrola postawy i równowagi jest kluczowa dla płynnych i skoordynowanych ruchów, szczególnie podczas chodzenia, biegania czy wykonywania zadań wymagających precyzji.

Motoryka związana z mową: Kora ruchowa ma istotny związek z motoryką mięśni potrzebnych do mowy. Uszkodzenie tej części kory ruchowej może prowadzić do afazji ruchowej, czyli zaburzenia zdolności do mówienia.

Obszar Broki: Specyficzna część kory ruchowej, znana jako obszar Broki, znajduje się w płacie czołowym i jest bezpośrednio zaangażowana w produkcję mowy. Jest to obszar odpowiedzialny za kontrolowanie mięśni potrzebnych do artykulacji słów, w tym mięśni odpowiedzialnych za ruchy ust, języka, gardła i krtani.

Planowanie ruchów aparatu mowy: Kora ruchowa odgrywa rolę w planowaniu sekwencji ruchów mięśniowych, które są niezbędne do wypowiedzenia słów i zdań. To obejmuje koordynację precyzyjnych ruchów wymaganych do artykulacji, takich jak ruchy ust i języka.

Integracja sensoryczno-motoryczna: W procesie mowy, kora ruchowa współpracuje z obszarami sensorycznymi mózgu, aby umożliwić odpowiednie dopasowanie produkowanych dźwięków do oczekiwanych wzorców mowy. Jest to ważne dla płynności i precyzji mowy.

Nauka mowy: Kora ruchowa jest zaangażowana w proces nauki mowy, szczególnie w rozwijaniu i wzmacnianiu ścieżek nerwowych potrzebnych do produkcji mowy. To obejmuje zarówno naukę mowy w dzieciństwie, jak i adaptację mowy w dorosłym życiu.

Zaburzenia mowy: Uszkodzenia kory ruchowej, szczególnie obszaru Broki, mogą prowadzić do zaburzeń mowy, takich jak afazja ruchowa. Osoby z takimi uszkodzeniami często mają trudności z formułowaniem słów, mimo że ich zdolność do rozumienia mowy jest zachowana.

Interakcje z innymi obszarami mózgu: Kora ruchowa w kontekście mowy współdziała z innymi obszarami mózgu, w tym z obszarem Wernickego (odpowiedzialnym za rozumienie mowy) oraz z móżdżkiem i jądrami podstawy, które pomagają w płynności i koordynacji ruchów mowy.

Komunikacja niewerbalna: Kora ruchowa jest także zaangażowana w kontrolę ruchów twarzy i gestów, które są ważną częścią komunikacji niewerbalnej.

Związek między korą ruchową a motoryką związaną z mową jest zatem złożony i obejmuje szeroki zakres procesów, od planowania i koordynacji ruchów mięśniowych, po naukę i adaptację mowy, a także interakcje z innymi kluczowymi obszarami mózgu. Uszkodzenia w tych obszarach mogą prowadzić do różnorodnych deficytów w produkcji mowy, co podkreśla znaczenie kory ruchowej w komunikacji ludzkiej.

Podsumowując, kora ruchowa pełni kluczowe funkcje w kontroli ruchu, takie jak kontrola ruchów dowolnych, regulacja siły i precyzji ruchów, planowanie i organizacja ruchów, integracja informacji sensorycznych oraz kontrola postawy i równowagi. Współpraca z innymi obszarami mózgu pozwala na płynne, precyzyjne i skoordynowane ruchy, które są dostosowane do potrzeb konkretnej sytuacji.

Ważnym aspektem jest to, że kora ruchowa płata czołowego odpowiada jedynie za ruchy podlegające naszej woli. Ruchy mimowolne, takie jak np. oddychanie, są koordynowane przez inne struktury mózgu, takie jak jądra podstawne i móżdżek.

Podsumowanie

W tym wpisie przedstawiłem najważniejsze funkcje płata czołowego, kluczowej struktury mózgu, która pełni wiele istotnych ról w procesach poznawczych, emocjonalnych i społecznych. Omówiłem, jak płat czołowy jest odpowiedzialny za wyższe funkcje poznawcze, takie jak planowanie, rozwiązywanie problemów, podejmowanie decyzji i kontrola wykonawcza. Wskazałem również na jego rolę w regulacji uwagi, koncentracji i zarządzaniu zakłóceniami.

W kontekście poczucia tożsamości, omówiłem, jak kora czołowa wpływa na procesy takie jak samowiedza, samoregulacja, moralność, wartości, empatia i planowanie przyszłości. Zaznaczyłem, że różne obszary kory czołowej współpracują z innymi strukturami mózgu, takimi jak ciało migdałowate, hipokamp czy kora ciemieniowa, aby wspólnie kształtować szeroki zakres funkcji mózgu.

Rozumienie kluczowych funkcji płata czołowego pozwala na lepsze zrozumienie, jak nasz mózg przetwarza informacje, kontroluje nasze zachowanie oraz wpływa na nasze emocje i relacje społeczne. Wiedza na ten temat może być przydatna nie tylko dla naukowców i specjalistów w dziedzinie neurobiologii, ale także dla osób zainteresowanych rozwojem osobistym i poprawą jakości życia.

Podsumowując, płat czołowy odgrywa niezwykle istotną rolę w naszym życiu, wpływając na wiele aspektów naszego funkcjonowania – od procesów poznawczych po emocjonalne i społeczne. Wiedza na temat płata czołowego może pomóc w zrozumieniu, jak możemy lepiej radzić sobie z codziennymi wyzwaniami, rozwijać nasze umiejętności oraz budować zdrowe i satysfakcjonujące relacje z innymi ludźmi.


Czas na utrwalenie poznanych koncepcji

Płaty czołowe


Czy zdobyłeś/aś jakieś nowe cenne informacje, czytając ten wpis? Czy chciałbyś/łabyś, przyswoić je na dłużej i móc z nich korzystać na co dzień?

Mini E-book „Płat Czołowy” to szczegółowy przewodnik po jednym z najważniejszych obszarów mózgu, odpowiadającym za myślenie, planowanie i emocje. Zawiera analizę funkcji wykonawczych płata czołowego, jego roli w codziennym życiu, interakcjach społecznych, poczuciu tożsamości. Dołączona mapa myśli wizualizuje te koncepcje, ułatwiając ich zrozumienie i zastosowanie. Jest to idealne narzędzie dla studentów psychologii, neurologii, psychologii poznawczej oraz osób zainteresowanych funkcjonowaniem mózgu.

Dokonując zakupu przyczynisz się również do rozwoju bloga i powstawania kolejnych map myśli związanych z efektywną nauka, pamięcią, funkcjami mózgu.


Poszerz swoją wiedzę na temat mózgu:

  • Marc Dingman - "Twój mózg bez tajemnic" (2017)
  • William H. Calvin - "Jak myśli mózg" (2004)
  • Nordengen Kaja - "Mózg rządzi" (2018)
  • Manfred Spitzer - "Jak uczy się mózg" (2002)
  • David Eagleman - "Mózg. Opowieść o nas" (2015)
  • Vivian McCann, Robert Johnson, Philip Zimbardo - "Psychologia. Kluczowe koncepcje Tom 3 Struktura i funkcje świadomości"
  • Susan Greenfield - "Tajemnice mózgu" (2002) - Greenfield oferuje wgląd w złożoność mózgu i jego wpływ na naszą osobowość i zachowanie.
  • Stephen Kosslyn, Wayne G. Miller - "Górny mózg, dolny mózg" (2013)
  • David Casacuberta - "Umysł. Czym jest i jak działa" (data wydania niedostępna)
  • Maria Jagodzińska - "Psychologia pamięci. Badania, teorie, zastosowania" (2008)
  • Lisa Feldman Barrett - "Jak powstają emocje. Sekretne życie mózgu" (2017)
  • LeDoux, J. (2002). "The Synaptic Self: How Our Brains Become Who We Are".
  • Damasio, A. (1994). "Descartes' Error: Emotion, Reason, and the Human Brain".
  • Panksepp, J. (1998). "Affective Neuroscience: The Foundations of Human and Animal Emotions". Oxford University Press
  • Squire, L.R., & Kandel, E.R. (1999). "Memory: From Mind to Molecules". Scientific American Library.
  • Gazzaniga, M.S., Ivry, R.B., & Mangun, G.R. (2018). "Cognitive Neuroscience: The Biology of the Mind" (5th ed.). W. Norton & Company
  • Nolte, J. (2009). "The Human Brain: An Introduction to its Functional Anatomy" (6th ed.)

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Share via

Hej. Podobał Ci się artykuł? Podziel się proszę ze znajomymi :)

Nie dzięki. Może inny razem.
This window will automatically close in 10 seconds
error: Content is protected !!
Scroll to Top
Send this to a friend