Przejdź do treści
„Mindset: Nowa psychologia sukcesu” Carol S. Dweck to przełomowa praca, która rzuca światło na ukrytą siłę naszych przekonań w kształtowaniu naszego życia. Książka przedstawia koncepcję dwóch fundamentalnych nastawień umysłowych – nastawienia na rozwój (growth mindset) i nastawienia na trwałość (fixed mindset) – i dogłębnie analizuje, jak te przekonania wpływają na nasze podejście do wyzwań, porażek, wysiłku i sukcesu. Dweck argumentuje, że sukces nie jest jedynie wynikiem wrodzonych talentów, ale przede wszystkim rezultatem ciężkiej pracy, strategii i zdolności do uczenia się na błędach. Celem ebooka jest uświadomienie czytelnikom, że zmiana perspektywy z nastawienia na trwałość na nastawienie na rozwój może radykalnie odmienić ich życie, pomagając im uwolnić swój pełny potencjał w różnych sferach, takich jak rodzicielstwo, biznes, edukacja i związki.
Książka jest skierowana do szerokiego grona odbiorców – rodziców, nauczycieli, menedżerów, sportowców, a także każdego, kto pragnie zrozumieć mechanizmy sukcesu i rozwijać się osobiście. Jest to istotna lektura dla tych, którzy czują, że ich potencjał nie jest w pełni wykorzystywany, lub którzy pragną inspirować innych do osiągania większych rzeczy. Dweck, bazując na dziesięcioleciach badań psychologicznych, oferuje praktyczne narzędzia i strategie, które pomagają zidentyfikować własne nastawienie umysłowe i przekształcić je w bardziej sprzyjające rozwojowi. Poprzez liczne studia przypadków i anegdoty, autorka ilustruje, jak nastawienie umysłowe wielkich ludzi, takich jak Thomas Edison, Michael Jordan czy Alfred Binet, doprowadziło ich do wybitnych osiągnięć, jednocześnie pokazując pułapki nastawienia na trwałość, które hamowały rozwój innych.
Rozdział 1: Nastawienia umysłowe
W pierwszym rozdziale Dweck wprowadza podstawową koncepcję dwóch nastawień umysłowych. Autorka wspomina swoje początki jako badacza, gdy była zafascynowana sposobem, w jaki ludzie radzą sobie z porażkami. Obserwacje dzieci rozwiązujących trudne łamigłówki ujawniły zaskakujące różnice: niektóre dzieci z entuzjazmem podchodziły do wyzwań, traktując je jako okazję do nauki i stawania się mądrzejszymi, podczas gdy inne reagowały frustracją i poczuciem niepowodzenia. To doprowadziło Dweck do zdefiniowania nastawienia na rozwój i nastawienia na trwałość. Nastawienie na rozwój opiera się na przekonaniu, że podstawowe cechy, takie jak inteligencja czy osobowość, mogą być rozwijane poprzez wysiłek, strategie i pomoc innych. Z kolei nastawienie na trwałość charakteryzuje się wiarą, że te cechy są stałe i niezmienne. Autorka podkreśla, że te proste przekonania mają głęboki wpływ na całe nasze życie, kształtując naszą osobowość i determinując, czy zrealizujemy swój potencjał. Przedstawia ona również historyczny kontekst tej debaty, odwołując się do postaci takich jak Alfred Binet, twórca testu IQ, który wierzył w możliwość fundamentalnej zmiany inteligencji poprzez edukację i praktykę, w przeciwieństwie do powszechnego wówczas poglądu o jej niezmienności. Dweck zaznacza, że dzisiejsi eksperci zgadzają się, iż rozwój człowieka jest wynikiem ciągłej interakcji genów i środowiska.
Rozdział 2: Wewnątrz nastawień umysłowych
Rozdział ten pogłębia zrozumienie obu nastawień, eksplorując ich wpływ na różne aspekty życia. Dweck wyjaśnia, że nastawienie na trwałość prowadzi do ciągłej potrzeby udowadniania swojej inteligencji czy talentu. Ludzie z tym nastawieniem unikają wyzwań, które mogłyby ujawnić ich „braki”, i dewaloryzują wysiłek, ponieważ wierzą, że prawdziwy talent nie wymaga ciężkiej pracy. Natomiast ludzie z nastawieniem na rozwój postrzegają sukces jako okazję do rozciągnięcia się i stawania się mądrzejszymi. Porażki nie są dla nich dowodem na brak zdolności, lecz cennymi informacjami do nauki. Badania z wykorzystaniem fal mózgowych pokazały, że osoby z nastawieniem na rozwój zwracają uwagę na informacje, które mogą poszerzyć ich wiedzę, niezależnie od tego, czy ich odpowiedzi były prawidłowe, czy błędne, podczas gdy osoby z nastawieniem na trwałość koncentrowały się wyłącznie na tym, czy ich odpowiedź była dobra, czy zła. Rozdział ten również omawia wpływ nastawień na relacje międzyludzkie. Ludzie z nastawieniem na trwałość poszukują partnerów, którzy będą ich wielbić i potwierdzać ich „doskonałość”, natomiast osoby z nastawieniem na rozwój cenią partnerów, którzy pomagają im pracować nad swoimi wadami i zachęcają do nauki i rozwoju. Dweck porusza także „chorobę dyrektorską” (CEO disease), czyli skłonność liderów z nastawieniem na trwałość do otaczania się pochlebcami i ignorowania krytyki, co prowadzi do upadku firm. Przykładami są Lee Iacocca i Albert Dunlap, w przeciwieństwie do Lou Gerstnera, który aktywnie stawiał czoła wyzwaniom i rozwijał IBM.
Rozdział 3: Prawda o zdolnościach i osiągnięciach
W tym rozdziale Dweck obala mit o wrodzonym geniuszu i niezaprzeczalnym talencie, dowodząc, że wielkie osiągnięcia są wynikiem ciężkiej pracy i rozwoju, a nie tylko wrodzonych zdolności. Autorka posługuje się przykładami Thomasa Edisona i Mozarta, którzy, wbrew powszechnym wyobrażeniom, osiągnęli swoje sukcesy dzięki latom nieustannej pracy i poświęcenia, a nie nagłym olśnieniom. Badania przeprowadzone przez Dweck wśród uczniów szkół średnich pokazały, że studenci z nastawieniem na rozwój mieli lepsze oceny i szybciej wracali do formy po niepowodzeniach, ponieważ traktowali trudności jako okazję do nauki i zmiany strategii. Natomiast uczniowie z nastawieniem na trwałość często obwiniali swoje zdolności lub nauczycieli za złe wyniki. Dweck wprowadza pojęcie „syndromu niskiego wysiłku”, gdzie najzdolniejsi uczniowie z nastawieniem na trwałość przestają się starać, aby chronić swoje ego przed potencjalną porażką. W rozdziale tym analizowany jest również wpływ pochwał. Badania Dweck wykazały, że chwalenie dzieci za inteligencję lub talent (nastawienie na trwałość) szkodzi ich motywacji i wynikom, ponieważ sprawia, że boją się podejmować ryzyko i popełniać błędy. Natomiast chwalenie wysiłku i strategii (nastawienie na rozwój) buduje w dzieciach odporność i miłość do nauki. Autorka podkreśla, że negatywne etykietowanie, takie jak stereotypy o inteligencji, również szkodzi, ale osoby z nastawieniem na rozwój są w stanie stawić im czoła i nadal się rozwijać.
Rozdział 4: Sport: nastawienie umysłowe mistrza
Dweck przenosi analizę nastawień do świata sportu, gdzie powszechne jest przekonanie o „naturalnym talencie”. Autorka, na przykładzie Billy’ego Beane’a (bohatera książki „Moneyball”), pokazuje, że wrodzony talent bez odpowiedniego nastawienia umysłowego może być pułapką. Beane, mimo ogromnych naturalnych zdolności, załamywał się pod presją porażki. Kontrastuje go z Lennym Dykstrą, który, choć mniej utalentowany fizycznie, odznaczał się niezłomnym nastawieniem na rozwój i nieustannym dążeniem do poprawy. Dweck analizuje również kariery Muhammada Alego i Michaela Jordana, podkreślając, że ich sukcesy nie wynikały jedynie z fizycznych predyspozycji, ale przede wszystkim z ich niezwykłej etyki pracy, determinacji i zdolności do ciągłego uczenia się i adaptacji. Jordan, pomimo początkowych niepowodzeń (odrzucenie z drużyny w szkole średniej), niestrudzenie pracował nad swoimi słabościami. Babe Ruth, wbrew legendzie o „hulającym geniuszu”, również ciężko trenował i eksperymentował, aby doskonalić swoje umiejętności. Rozdział ten podkreśla, że „charakter” w sporcie, czyli zdolność do „kopania głęboko” i znajdowania siły w obliczu przeciwności, jest bezpośrednim wynikiem nastawienia na rozwój. Mistrzowie z nastawieniem na rozwój traktują porażki jako informacje zwrotne i motywację do dalszej pracy, podczas gdy ci z nastawieniem na trwałość często reagują obwinianiem innych lub poddawaniem się.
Rozdział 5: Biznes: nastawienie umysłowe i przywództwo
W tym rozdziale Dweck dogłębnie analizuje wpływ nastawień umysłowych na świat biznesu i przywództwo. Zaczyna od tragicznego przykładu Enronu, firmy, która, zdaniem autorki, padła ofiarą „kultury talentu” opartej na nastawieniu na trwałość. W Enronie gloryfikowano wrodzony geniusz, co prowadziło do środowiska, w którym pracownicy bali się przyznawać do błędów i maskowali problemy, aby zachować wizerunek „utalentowanych”. To nastawienie, jak pokazuje Dweck, jest zabójcze dla samokorekty i innowacji. Następnie autorka kontrastuje Enron z firmami opisanymi w książce Jima Collinsa „Good to Great”, które osiągnęły trwały sukces dzięki liderom z nastawieniem na rozwój. Ci liderzy, tacy jak Alan Wurtzel (Circuit City), Jack Welch (General Electric), Lou Gerstner (IBM) i Anne Mulcahy (Xerox), byli skromni, zadawali pytania, stawiali czoła brutalnej prawdzie i nieustannie dążyli do poprawy siebie i swoich organizacji. Otaczali się zdolnymi ludźmi, uczyli się na błędach i dbali o rozwój swoich pracowników.
Dweck przedstawia badania Roberta Wooda i Alberta Bandury, które wykazały, że menedżerowie z nastawieniem na rozwój znacznie lepiej radzili sobie z złożonymi zadaniami zarządczymi i byli bardziej otwarci na informacje zwrotne niż ich odpowiednicy z nastawieniem na trwałość. Nastawienie na rozwój sprzyja innowacjom, współpracy i etycznemu zachowaniu w organizacjach. Autorka porusza również problem „pokolenia chwalonych”, które weszło na rynek pracy z potrzebą ciągłego potwierdzania swojej wartości, co jest efektem niewłaściwych pochwał otrzymywanych w dzieciństwie. Podkreśla, że firmy muszą przestać nagradzać jedynie „talent” i zacząć doceniać wysiłek, wytrwałość i otwartość na krytykę, aby wychować przyszłych liderów. Co więcej, nastawienia umysłowe wpływają na umiejętności negocjacyjne – osoby z nastawieniem na rozwój osiągają lepsze wyniki i wypracowują bardziej kreatywne rozwiązania. Rozdział kończy się wnioskiem, że organizacje z nastawieniem na rozwój są bardziej zwinne, innowacyjne i zdolne do adaptacji w dynamicznym świecie biznesu.
Rozdział 6: Związki: nastawienia umysłowe w miłości (lub nie)
Dweck bada, jak nastawienia umysłowe kształtują dynamikę relacji osobistych. Autorka przedstawia badania, w których ludzie opisywali swoje reakcje na bolesne odrzucenia. Osoby z nastawieniem na trwałość czuły się trwale „etykietowane” jako „niekochane” i dążyły do zemsty. Natomiast osoby z nastawieniem na rozwój, pomimo bólu, dążyły do zrozumienia, przebaczenia i wyciągnięcia wniosków na przyszłość. Podkreśla, że nastawienie na trwałość w związkach prowadzi do oczekiwania natychmiastowej i niezmiennej kompatybilności. Ludzie z tym nastawieniem wierzą, że „jeśli trzeba nad tym pracować, to nie było nam to przeznaczone”. To przekonanie uniemożliwia im efektywną komunikację i rozwiązywanie problemów, prowadząc do rozpadu relacji, ponieważ wysiłek jest postrzegany jako dowód braku „prawdziwej” kompatybilności.
Dweck omawia również problem „czytania w myślach” – osoby z nastawieniem na trwałość oczekują, że partner będzie wiedział, co myślą i czują, bez potrzeby komunikacji, co prowadzi do frustracji i nieporozumień. Kontrastuje to z nastawieniem na rozwój, gdzie komunikacja i wspólna praca nad rozwiązywaniem problemów są kluczowe dla budowania głębokiej i trwałej intymności. Autorka opisuje również tendencję osób z nastawieniem na trwałość do postrzegania problemów w związku jako trwałych wad charakteru partnera, co prowadzi do pogardy i niezadowolenia. W przeciwieństwie do tego, osoby z nastawieniem na rozwój postrzegają konflikty jako okazje do nauki i rozwoju obu stron. Rozdział ten również analizuje zjawisko „konkurencji w związku”, gdzie partnerzy z nastawieniem na trwałość rywalizują ze sobą, zamiast wspierać wzajemny rozwój. W kontekście szykanowania i przemocy w szkołach, Dweck pokazuje, że nastawienie na trwałość sprzyja odwetowi i poczuciu bycia „oznakowanym”, podczas gdy nastawienie na rozwój prowadzi do chęci zrozumienia i rozwiązania problemu.
Rozdział 7: Rodzice, nauczyciele i trenerzy: Skąd pochodzą nastawienia umysłowe?
W tym rozdziale Dweck koncentruje się na tym, jak nastawienia umysłowe są przekazywane, często nieświadomie, przez rodziców, nauczycieli i trenerów. Autorka podkreśla, że każde słowo i działanie dorosłych wysyła dziecku wiadomość o tym, jak myśleć o sobie: czy ich cechy są stałe i podlegają ocenie (nastawienie na trwałość), czy też są osobami rozwijającymi się, których rozwój jest wspierany (nastawienie na rozwój). Dweck ponownie odwołuje się do swoich badań nad pochwałami, pokazując, że chwalenie inteligencji lub talentu dzieci (np. „Jesteś taki mądry!”) prowadzi do nastawienia na trwałość, sprawiając, że dzieci boją się wyzwań i błędów. Natomiast chwalenie wysiłku, strategii, wytrwałości i procesu uczenia się (np. „Podoba mi się, jak ciężko pracowałeś!”) sprzyja nastawieniu na rozwój. Autorka podaje liczne przykłady tego, jak rodzice i nauczyciele mogą formułować swoje komunikaty, aby wspierać rozwój dzieci.
Rozdział ten również analizuje, jak dorośli reagują na porażki dzieci. Ochrona dzieci przed niepowodzeniami lub obwinianie innych za ich błędy, choć dobrze intencjonowane, może utrwalać nastawienie na trwałość. Natomiast podejście, które traktuje porażki jako okazje do nauki i rozwoju, buduje odporność. Dweck przedstawia inspirujące przykłady „wielkich nauczycieli”, takich jak Marva Collins i Jaime Escalante, którzy wierzyli w potencjał wszystkich uczniów, niezależnie od ich początkowych umiejętności. Ci nauczyciele stawiali wysokie wymagania, ale jednocześnie tworzyli wspierające środowisko, ucząc dzieci, jak osiągnąć te standardy poprzez ciężką pracę i efektywne strategie. Dweck podkreśla, że nauczyciele z nastawieniem na rozwój są zafascynowani procesem uczenia się i postrzegają swoją pracę jako okazję do własnego rozwoju. Rozdział kończy się omówieniem „fałszywego nastawienia na rozwój”, czyli sytuacji, w której dorośli twierdzą, że mają nastawienie na rozwój, ale ich działania (np. chwalenie nieistniejącego wysiłku, unikanie konfrontacji z problemami) temu zaprzeczają.
Rozdział 8: Zmiana nastawień umysłowych
Ostatni rozdział jest przewodnikiem po procesie zmiany nastawienia umysłowego, podkreślając, że jest to podróż, a nie jednorazowe wydarzenie. Dweck wyjaśnia, że stare przekonania nie znikają całkowicie, lecz nowe, wzmocnione, dają nam inną perspektywę na myślenie, odczuwanie i działanie. Proces zmiany nastawienia zaczyna się od uświadomienia sobie i zaakceptowania, że wszyscy jesteśmy mieszanką nastawienia na rozwój i na trwałość. Następnie należy zidentyfikować „wyzwalacze” nastawienia na trwałość – sytuacje (np. duże wyzwanie, porażka, spotkanie z kimś lepszym), które aktywują naszą wewnętrzną „personę nastawioną na trwałość”.
Autorka proponuje nazwanie tej persony (np. „Gertruda”, „Sugardaddy”, „Henrietta”), co pomaga zdystansować się od niej i obserwować jej działania. Dweck podaje przykłady studentów, którzy nazwali swoje fixed-mindset persona, co pomogło im zrozumieć ich destrukcyjne wzorce zachowań (np. unikanie ryzyka, obwinianie innych). Czwartym krokiem jest „edukowanie” tej persony, zapraszając ją do współpracy w podróży na rozwój. Chodzi o to, by zamiast tłumić lęk czy obwinianie, rozmawiać z tą personą, wyjaśniając jej, dlaczego chcemy podjąć wyzwanie, uczyć się na błędach i dążyć do rozwoju.
Dweck podkreśla, że zmiana nastawienia umysłowego wymaga świadomego wysiłku, planowania i wytrwałości. Nawet w obliczu niepowodzeń, zamiast załamywać się, należy pytać: „Czego mogę się z tego nauczyć? Co zrobię następnym razem?”. Autorka ostrzega przed powrotem do starych nawyków, gdy sytuacja się poprawi, podkreślając, że utrzymanie nastawienia na rozwój to ciągła praca. Podkreśla również, że „prawdziwe nastawienie na rozwój” to nie tylko chwalenie procesu, ale także wiązanie go z wynikami, czyli postępem i osiągnięciami. Na koniec, Dweck zachęca do codziennego poszukiwania okazji do nauki i rozwoju dla siebie i dla innych, stawiając sobie pytania: „Jakie są dziś możliwości nauki i rozwoju? Kiedy, gdzie i jak zrealizuję swój plan?”. Ebook kończy się afirmacją, że choć zmiana jest trudna, prowadzi do bogatszego, odważniejszego i bardziej otwartego życia.
Wspieraj growth mindset każdego dnia: Wizualne narzędzia dla całej rodziny
Czy wiesz, że codzienne otoczenie ma ogromny wpływ na kształtowanie nastawienia? Wizualne przypomnienia o growth mindset mogą stać się potężnym narzędziem wspierającym transformację myślenia u dzieci i dorosłych.
Dlaczego wizualne wsparcie jest tak skuteczne?
- Codzienne przypomnienia – Plakaty z motywującymi hasłami przypominają o sile wysiłku
- Konkretne przykłady – Pokazują, jak zmienić myślenie z „nie potrafię” na „jeszcze nie potrafię”
- Inspiracja dla całej rodziny – Wspierają budowanie growth mindset u wszystkich domowników
- Bazują na nauce – Opierają się na sprawdzonych badaniach Carol Dweck
Profesjonalnie zaprojektowane plakaty edukacyjne mogą służyć jako: ✓ Codzienne wsparcie w budowaniu pozytywnego nastawienia
✓ Narzędzie do rozmów z dziećmi o wyzwaniach i błędach
✓ Wizualny przewodnik transformacji myślenia
✓ Motywujące wsparcie w trudniejszych momentach
Pamiętaj: zmiana zaczyna się od małych kroków. Otoczenie, które codziennie przypomina o możliwościach rozwoju, może być Twoim pierwszym krokiem ku lepszej przyszłości dla całej rodziny.
kluczowe wnioski/takeaways:
- Dwa nastawienia umysłowe: Istnieją dwa fundamentalne nastawienia: nastawienie na rozwój (growth mindset) i nastawienie na trwałość (fixed mindset). Nastawienie na rozwój to przekonanie, że nasze zdolności i cechy charakteru mogą być rozwijane poprzez wysiłek i naukę. Nastawienie na trwałość to wiara, że te cechy są wrodzone i niezmienne. Różnice między tymi nastawieniami determinują nasze podejście do życia, wyzwań i porażek. Zrozumienie, które nastawienie dominuje w danej dziedzinie życia (inteligencja, sport, związki), jest pierwszym krokiem do zmiany.
- Pochwały a rozwój: Sposób, w jaki chwalimy dzieci i dorosłych, ma kluczowe znaczenie. Chwalenie inteligencji, talentu lub wrodzonych zdolności (np. „Jesteś taki mądry!”) utrwala nastawienie na trwałość, sprawiając, że ludzie boją się wyzwań, które mogłyby zakwestionować ich „geniusz”. Z kolei chwalenie wysiłku, strategii, wytrwałości i procesu uczenia się (np. „Cieszę się, że tak ciężko nad tym pracowałeś/aś i znalazłeś/aś dobrą strategię!”) promuje nastawienie na rozwój, budując miłość do nauki i odporność na niepowodzenia. Należy pamiętać, że pochwały powinny być szczere i odnosić się do faktycznie podjętego wysiłku lub zastosowanych strategii.
- Porażka jako okazja do nauki: W nastawieniu na trwałość porażka jest ostatecznym wyrokiem i dowodem na brak zdolności, prowadząc do poczucia beznadziei, obwiniania innych lub rezygnacji. W nastawieniu na rozwój porażka jest nieodłączną częścią procesu uczenia się. Jest to informacja zwrotna, która wskazuje, co należy poprawić, i staje się motywacją do dalszego wysiłku i zmiany strategii. Przyjęcie takiego podejścia pozwala na przekształcenie bolesnych doświadczeń w cenne lekcje, które prowadzą do przyszłych sukcesów.
- Wysiłek i rozwój: Nastawienie na trwałość postrzega wysiłek jako coś dla „mniej zdolnych” – jeśli jesteś utalentowany, nie powinieneś potrzebować ciężkiej pracy. To prowadzi do unikania wysiłku i dewaloryzowania go. Nastawienie na rozwój natomiast uznaje wysiłek za klucz do rozwoju zdolności i osiągnięć. Wierzy, że nawet geniusze muszą ciężko pracować. Wysiłek nie jest wadą, lecz siłą napędową, która zamienia potencjał w rzeczywiste osiągnięcia.
- Rola środowiska i przywództwa: Środowisko, w którym żyjemy i pracujemy, ma ogromny wpływ na nasze nastawienie umysłowe. Firmy, szkoły i rodziny mogą tworzyć „kulturę geniuszu” (nastawienie na trwałość), gdzie liczy się tylko wrodzony talent, co prowadzi do rywalizacji i ukrywania błędów. Alternatywnie, mogą pielęgnować „kulturę rozwoju” (nastawienie na rozwój), która promuje naukę, współpracę i wspieranie wzajemnego rozwoju. Liderzy z nastawieniem na rozwój inspirują swoich podwładnych, są otwarci na krytykę i dbają o rozwój całego zespołu.
- Związki jako proces rozwoju: Wzajemne relacje nie są ostatecznym sprawdzianem naszej wartości czy kompatybilności, lecz dynamicznym procesem, który wymaga ciągłej pracy, komunikacji i wzajemnego wsparcia. Ludzie z nastawieniem na rozwój w związkach postrzegają różnice i konflikty jako okazje do głębszego zrozumienia siebie nawzajem i wspólnego rozwoju. Potrafią przebaczać, uczyć się na błędach i dążyć do poprawy, zamiast tkwić w obwinianiu i poczuciu krzywdy.
- Zmiana to podróż: Zmiana nastawienia umysłowego nie jest natychmiastowym procesem, ale długotrwałą podróżą. Wymaga to najpierw zaakceptowania własnych fixed-mindsetowych tendencji, zidentyfikowania wyzwalaczy i „nazwania” swojej fixed-mindsetowej persony. Następnie, poprzez świadome działania, takie jak konkretne planowanie, konsekwentne stosowanie strategii i uczenie się na błędach, można stopniowo „edukować” tę personę i przekierować ją na drogę rozwoju. Utrzymanie zmiany wymaga ciągłego wysiłku i świadomości, że podatność na nastawienie na trwałość zawsze będzie obecna.
Podziel się wiedzą o growth mindset!
Właśnie poznałeś potęgę mentalności wzrostu według Carol Dweck. Dlaczego warto podzielić się tym wpisem?
🧠 Rozpowszechniasz cenną wiedzę – Dajesz innym szansę na odkrycie transformacyjnej mocy growth mindset
💡 Inspirujesz innych rodziców – Pomagasz im w lepszym wspieraniu rozwoju swoich dzieci
💬 Tworzysz przestrzeń do dyskusji – Inicjujesz rozmowy o nowoczesnym podejściu do wychowania
🌍 Budujesz lepszą społeczność – Wspierasz edukacyjne treści opartą na solidnych badaniach naukowych
Działaj teraz! Kliknij przycisk udostępniania i dołącz do ruchu szerzenia wiedzy o sile nastawienia na rozwój. Razem możemy pomóc więcej dzieciom odkryć swój pełny potencjał!
#GrowthMindset #CarolDweck #WychowanieDzieci #RozwójDzieci
Poszerz swoją wiedzę na temat Growth Mindset:
