Zrozumieć czasownik to be

Czasownik to be

Żył sobie kiedyś młody uczeń, który zmagał się ze zrozumieniem czasownika „to be”(być). Wydawało się, że to takie proste słowo, a jednak powodowało tyle zamieszania i frustracji. Uczeń często zastanawiał się, czy powinien użyć „is”(jest) czy „are”(są) i spędzał niezliczone godziny, próbując zrozumieć różnicę między „being”(byciem) a „been”(był).

Ale pewnego dnia, uczeń natknął się na kompleksowy przewodnik, który wyjaśnił zawiłości czasownika „to be”(być). Dowiedział się o jego różnych formach, roli w strukturze zdania i użyciu w idiomatycznych wyrażeniach. Przewodnik dostarczył mu narzędzi potrzebnych do opanowania czasownika „be”(być), dzięki niemu w końcu poczuł się pewnie i osiągną sprawność w posługiwaniu się nim na co dzień.

A teraz Ty będziesz miał możliwość, zapoznania się z tym przewodnikiem. Za chwilę, wyruszysz w podróż, aby zbadać czasownik „to be”(być) i odkryć jego tajemnice. Twoja podróż rozpocznie się od rozpoznania różnych form czasownika po zrozumienie jego roli w strukturze zdania. Ten przewodnik pozwoli Ci poczuć się jak mistrz języka angielskiego, doświadczyć głębokiego zrozumienia i pewności kiedy należy użyć określonej formy. Więc nie obawiaj się już czasownika „to be” – czytaj dalej, aby odkryć klucz do odblokowania jego pełnego potencjału!

Czasownik „to be” wprowadzenie

Czasownik „to be” jest jednym z najbardziej podstawowych, a zarazem niezbędnych elementów języka angielskiego. Jest używany do wskazania istnienia lub obecności czegoś, a także do opisania cech osoby lub rzeczy. Czasownik „to be” jest jednym z najkrótszych – a zarazem najdziwniejszych – czasowników w języku angielskim. Jest to czasownik nieregularny, i rzeczywiście, jedyny w języku angielskim, który całkowicie zmienia formę w każdym czasie.

Wiele osób uważa, że czasownik „to be” jest źródłem zamieszania i frustracji. W tym obszernym przewodniku, postaram się maksymalnie uprościć wszelkie zawiłości i pokazać metody, które ułatwią Ci opanowanie i sprawne posługiwanie się nim na co dzień.

Użycie czasownika „to be”

Czasownik „to be” jest prawdopodobnie najważniejszym czasownikiem w języku angielskim. Może być użyty w prostych stwierdzeniach takich jak:

  • How are you? (Jak się masz?)
  • It is a beautiful day! (Jest piękny dzień!)
  • I am from Poland. (Jestem z Polski.)

Jednak może być również użyty do wyrażenia złożonych myśli. W rzeczywistości jest to czasownik leżący u podstaw jednej z najsłynniejszych sztuk Williama Szekspira, „Hamleta”, w której tytułowy bohater wypowiada słynny wers: „To be, or not to be?”(„Być, czy nie być?”). W tym słynnym cytacie książę Hamlet kwestionuje samo swoje istnienie, a w efekcie zastanawia się, czy lepiej być martwym czy żywym. W swej istocie to właśnie oznacza „to be”: stan bycia lub istnienia.

„To be” jako czasownik łączący, przechodni lub pomocniczy

„To be” jest bardzo powszechnym czasownikiem, jednakże, ważne jest aby nauczyć się jak używać go poprawnie. Przed nauką odmiany czasownika w jego czasie teraźniejszym i przeszłym, ważne jest zrozumienie co ten czasownik robi.

„To be” jest czasownikiem statycznym, co oznacza, że odnosi się do sposobu w jaki rzeczy są – ich wyglądu, stanu bycia, a nawet ich zapachu. „To be” lub „be” może być czasownikiem łączącym, który łączy podmiot zdania ze słowem lub wyrażeniem, które mówi coś o podmiocie, jak w tych przykładach:

  • Jennifer is my sister. (Jennifer to moja siostra.)
  • That television show is interesting. (Ten program telewizyjny jest interesujący.)
  • Our house is in the countryside. (Nasz dom jest na wsi.)

„To be” może być również czasownikiem posiłkowym lub pomocniczym, który współpracuje z czasownikiem głównym, jak w tych przykładach:

  • Kim is making a dinner. (Kim przygotowuje obiad.)
  • Joe had built his first model rocket last year. (Joe zbudował swój pierwszy model rakiety w zeszłym roku.)
  • People have admired Michelangelo’s sculptures for centuries. (Ludzie podziwiali rzeźby Michała Anioła przez wieki.)

„To be” może być również czasownikiem przechodnim, który jest czasownikiem, który przyjmuje dopełnienie bezpośrednie lub pośrednie. Przykładem może być: „Sue is talking.”(Sue mówi). W tym zdaniu czasownik „to be” przyjmuje dopełnienie bezpośrednie, mówienie.

„To be”: Czas teraźniejszy (Present tense)

Jak z każdym czasownikiem, czas teraźniejszy czasownika „to be” może przyjąć kilka form: trybu oznajmującego (indicative) lub czasu teraźniejszego prostego (present simple), czasu teraźniejszego dokonanego (present perfect), i czasu teraźniejszego ciągłego (present continuous). Tabele poniżej pokazują jak odmieniać „to be” w tych formach:

Trybu oznajmujący (indicative)

Liczba Pojedyncza (Singular)Liczba Mnoga (Plural)
I am (Ja jestem)We are (My jesteśmy)
You are (Ty jesteś)You are (Wy jesteście)
He/She/It is (On/ona/to jest)They are (Oni są)

Zauważ, że nawet w czasie teraźniejszym oznajmującym lub prostym, czasownik zmienia się w pierwszej, drugiej i trzeciej osobie.

„To be”: Czas teraźniejszy dokonany (Present perfect)

Czas teraźniejszy dokonany (Present perfect), utworzony przez połączenie „has” lub „have” z imiesłowem przeszłym – zazwyczaj czasownik kończący się na -d, -ed, lub -n – odnosi się zarówno do przeszłości, jak i do teraźniejszości

Liczba Pojedyncza (Singular)Liczba Mnoga (Plural)
I have been (Byłem)We have been (Byliśmy)
You have been (Ty byłeś.)You have been (Byliście)
He/She/It has been (On / Ona / To było.)They have been (Oni byli)

Przykłady zastosowania w czasie teraźniejszym dokonanym (present perfect):

  • I have been a teacher for many years. (Od wielu lat jestem nauczycielką.) [I nadal nią jestem]
  • She has been to France several times in her life. (Ona była we Francji kilka razy w swoim życiu.) [Była i zna to miasto]

Aby poprawnie użyć czasownika w czasie present perfect, pamiętaj, że tylko trzecia osoba liczby pojedynczej używa „has”. Wszystkie inne formy w tym czasie używają „have”.

„To be”: Czas teraźniejszy ciągły (Present continuous)

Czas teraźniejszy ciągły, jest ogólnie używany do wyrażenia czegoś, co dzieje się w tej chwili.

Liczba Pojedyncza (Singular)Liczba Mnoga (Plural)
I am thinking (Ja myślę.)We are thinking (Myślimy)
You are thinking (Ty myślisz)You are thinking (Myślicie)
He/She/It is thinking (On/ona/to myśli)They are thinking (Oni myślą)

Przykładowym zdaniem może być: „That course is being taken by a number of students.”(Ten kurs jest wybierany przez wielu studentów”). Zauważ jak czasownik „to be” zmienia się w zależności od osoby – pierwszej, drugiej lub trzeciej – jak również od liczby pojedynczej lub mnogiej. Nie ma prostej sztuczki, żeby nauczyć się, której formy „to be „użyć tutaj. Po prostu pamiętaj, że pierwsza osoba liczby pojedynczej wymaga „am„, druga osoba wymaga „are”, a trzecia osoba liczby pojedynczej wymaga „is„. Na szczęście, wszystkie formy liczby mnogiej używają „are„. 😉

„To be”: Czas przeszły prosty (Past simple)

Czas przeszły prosty (Past simple) wskazuje, że coś wydarzyło się w określonym czasie w przeszłości, np.: Her house was built in 1987. (Jej dom został zbudowany w 1987 roku”.)

Liczba Pojedyncza (Singular)Liczba Mnoga (Plural)
I was (Ja Byłam/Byłem)We were (My byłyśmy)
You were (Ty byłaś/byłeś)You were (Wy byliście)
He/She/It was (On/Ona/Ono był/była/było)They were (Oni byli)

Zauważ, że przeszła liczba pojedyncza wymaga „was” dla pierwszej i trzeciej osoby, podczas gdy „were” jest używane z zaimkiem drugiej osoby. Wszystkie formy używają „were” dla liczby mnogiej.

Przykłady użycia „to be” w czasie Past Simple:

  • We were at home yesterday. (Byliśmy wczoraj w domu.)
  • Kate was so angry at Tom. (Kate była bardzo zdenerwowana na Toma.)
  • I was ill on Sunday. (Byłem/am chory/a w niedzielę.)
  • Nicolas and Tyler were at party. (Nicolas i Tyler byli na imprezie.)
  • They were interested in that movie. (Oni byli zainteresowani tym filmem.)

„To be”: Czas przeszły dokonany (Past perfect)

Past perfect wskazuje na czynności lub wydarzenia, które zostały zakończone lub miały miejsce w przeszłości.

Liczba Pojedyncza (Singular)Liczba Mnoga (Plural)
I had been (Ja Byłam/Byłem)We had been (My byłyśmy/byliśmy)
You had been (Ty byłaś/byłeś)You had been (Wy byłyście/byliście)
He/She/It had been (On/Ona/Ono był/była/było)They had been (Oni byli)

Przykłady użycia „to be” w czasie Past Simple:

  • Peter had been to the office before they arrived.(Piotr był w biurze przed ich przybyciem.)
  • How long had you been in town before he called you? (Jak długo byłeś w mieście, zanim do ciebie zadzwonił?)

Piotr był na poczcie przypuszczalnie tylko raz przed ich przybyciem, a osoba, do której zwraca się drugie zdanie, „była w mieście” przez określony czas, zanim „zadzwonił”.

„To be”: Czas przeszły ciągły (Past continuous)

Czas przeszły ciągły (Past continuous) używamy, gdy czynność trwała lub była wykonywana w przeszłości przez pewien czas.

Liczba Pojedyncza (Singular)Liczba Mnoga (Plural)
I was being (Ja Byłam/Byłem)We were being (My byłyśmy/byliśmy)
You were being (Ty byłaś/byłeś)You were being (Wy byłyście/byliście)
He/She/It was being (On/Ona/Ono był/była/było)They were being (One były/Oni byli)

Przykładem czasu przeszłego ciągłego w zdaniu może być: „The ideas were being discussed while the decisions were being made.”(Podczas podejmowania decyzji dyskutowano o pomysłach.) W tym przypadku czas przeszły ciągły jest używany dwukrotnie, aby podkreślić, jak jedna czynność miała miejsce w tym samym czasie, co inna: Pomysły „były” omawiane w tym samym czasie, gdy „podejmowano” decyzje.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Share via

Hej. Podobał Ci się artykuł? Podziel się proszę ze znajomymi :)

Nie dzięki. Może inny razem.
This window will automatically close in 10 seconds
error: Content is protected !!
Scroll to Top
Send this to a friend